Ditjes en datjes over Schotse Collies en andere honden.                                                                                                                                                                                                 

1.    Weet je dat: Schotse Collies niet tegen alle medicijnen, wormenkuren en narcoses kunnen.

2.    Dat het heel normaal is wanneer honden af en toe gras eten? Het helpt ze bij hun spijsvertering.

3.    Dat het leervermogenvan een pup tussen 8 en 12 weken het grootst is? Wat een pup dan leert vergeet

       hij nooit meer.(Je moet oefeningen wel regelmatig herhalen).

4.    Dat honden ook puberteit kennen?

5.    Dat reuen pas hun poot optillen bij het plassen als ze geslachtsrijp zijn?

6.    Dat het goed is voor een hond om soms een dagje te vasten?

7.    Dat een loopse teef in de buurt een reu zo kunnen opwinden dat hij geen eetlust meer heeft?

8.    Dat Chocolade levensgevaarlijk is voor honden?

9.    Dat het niet verstandig is om een hond naast een fiets te laten lopen als het erg heet is?

      (ook een hond kan dan oververhit raken) En een zonnesteek krijgen.

10. Dat Ibuprofen tot een vreselijke dood lijd? (dus houd het uit de buurt van uw hond)

Misty's ziekte maart 2010

Mensen hier onder wil ik jullie vertellen wat wij met Misty hebben meegemaakt.

Misschien helpt het jullie om er eerder bij te zijn om alarm te slaan.

Misty is nu 8 1/2 jaar oud, dus toen Misty de laatste weken soms wat moeite had om bij ons op de vloer van plavuizen te lopen gaven wij haar leeftijd en de langdurige kou de schuld.

Vooral ook omdat ze geen blijk gaf van pijn en niet kreupel liep alleen af en toe wat uitgleed met haar achter poten, en dan nog voornamelijk wanneer ze snel naar de andere kant van de kamer liep.

Verder was ze vrolijk speels en at goed, af en toe spuugde ze wel.

Merendeel gal en een enkele keer eten, maar dat gebeurt wel meer zeker als ze schrokt tijdens het eten.

Dus al met al geen signalen dat er echt iets aan de hand is.

Mensen laat je niet neppen, vrijdag ochtend 5 maart: Het glijden van de achterpoten lijkt wat erger en heeft ze niet veel trek in eten, later in de ochtend spuugt ze haar eten van de vorige avond uit is wat hangerig maar niet echt iets verontrustendst.

Zelf ben ik even met Tessley foto's laten maken bij de Dierenspeciaalzaak, Ed is rond 2 uur thuis en Misty wilt de tuin in.                                                                                               

Ed kijkt wat later en ziet haar gehurkt zitten en ziet dat ze overeind probeert te komen het geen haar niet lukt. Hij geeft haar steun van uit haar heupen en zet haar tot 3x toe op haar poten. Na wat moeite lukt het haar om te blijven staan en te lopen, maar Ed moest zijn fiets opzij zetten daar ze er niet omheen wou lopen om naar binnen tegaan. Zij voelde niet warm aan maar je zag dat ze zich niet happy voelde.

Kort daarna kwam ik thuis en daar ze ziender ogen verslechterde hebben wij de dierenarts gebeld. Om 4 uur was de dierenarts er.

Ondertussen was het als ze liep als of ze stomdronken was de achterkant zwalkte gewoon.

Na het verhaal aan de dierenarts gedaan te hebben wilde de dierenarts haar tempratuur opnemen dus tilde zij Misty's staart op en schrik de pus gutste er ineens uit. Je raadt het denk ik al........ Baarmoederontsteking en een flinke ook. Ook was haar lichaam zichzelf aan het vergiftigen, vadaar de snelle achteruitgang. Haar problemen met de achterpoten hadden waarschijnlijk ook met de baarmoederontsteking te maken(Wie komt daar nu op?) Ondanks de risico's van narcose en mogelijk een moeilijk herstel gezien haar leeftijd, besloten wij toch om haar te laten opereren. Met spoed kwam er een andere dierenarts (deze werkt daar al een stuk langer) naar de kliniek voor de operatie. Ondertussen hebben de dierenarts en ik bij haar een infuus aangebracht om haar bloed te zuiveren. Toen dit gebeurt was en Misty rustig op haar operatie wachtte ben ik met lood in mijn schoenen naar huis gegaan, de dierenarts zou bellen zodra er nieuws was.

Om kwart over 7 kwam het verlossende telefoontje de operatie had ze doorstaan en ze was al redelijk goed bij en we konden haar komen halen. Dit was opzich al een opluchting.......... maar dat was het nog niet. Het was nog ernstiger als dat we dachten, normaal is de baarmoeder flink vergroot bij een baarmoederontsteking. Dit was bij Misty echter niet het geval, deze ontsteking had waarschijnlijk al een aantal weken gelekt in de buikholte en had zich overal versprijd met als gevolg dat ze de hele buikholte, darmen en buikvlies hebben moeten spoelen. Bij mensen doen ze dit dan een aantal dagen maar dit kan bij honden niet. Die spoelen ze zo goed mogelijk en dan krijgen ze pijnstllers en een flinke antibiotica kuur. In de hoop dat deze alle overige bacteriën doden. Het had niet een paar uur langer moeten durn anders was ze zeker doodgegaan zei men ons. Dus Misty mocht naar huis maar moest de andere dag op controle en was nog niet buiten levensgevaar. De infuusnaald bleef er tot zolang er nog inzitten voor het geval dat ze niet wou drinken of toch nog extra antibiotica nodig had. Later op de avond mocht ze voorzichtig weer wat kleine beetjes drinken. Verder kregen we tabletten tegen de pijn, koorts en onstekingen mee en een antibiotica kuur.

Thuis gekomen waren de andere 2 honden dolblij haar weer te zien en waren zeer voorzichtig met haar. 's Nachts hebben we gewaakt en haar regelmatig wat water gegeven. De andere ochtend mocht ze weer wat eten en ook dat ging er goed in evenals haar tabletten. En mevrouw kreeg weer praatjes en wilde gewoon uitgelaten worden en dus niet in de tuin. Nu ze mocht tot de hoek van de straat en weer terug. Om 10 over 11 zijn we weer op controle gegaan en men stond redelijk verbaast over haar toestand het lopen ging ook alweer wat beter. De infuusnaald mocht er dus weer uit. Normaal schijnt het regelmatig voor te komen dat een hond na zo'n zware operatie weigert te drinken of te eten. Nu daar heeft Misty absoluut geen last van. Ze probeert alles te doen wat ze eigenlijk nog niet mag doen. Als het aan haar ligt gaat ze weer flink aan de wandel, wel weet ze haar situatie flink uittebuiten door mensen haar pootje te laten zien waar ze in geprikt is en ze daarna naar de keuken te dirigeren voor koekjes.

Vanavond stond ze mij op te wachten toen ik uit mijn werk kwam want dat houd in .................. eerst medicijnen en dan KOEKJES!!!!!!

Maandag mogen de hechtingen eruit en dan ook geen medicijnen meer en dan maar hopen dat het goed blijf gaan. Mensen die haar nu zien kunnen niet geloven dat ze een hele zware operatie heeft ondegaan ik zelf ook bijna niet want nu is het gewoon de oude MISTY.

Ik laat jullie het verdere verloop nog weten, dus pas, op niet alles is zoals het lijkt een hond kan wel degelijk langer ziek zijn dan wij denken.